Panleukopenia (tyfus koci)

Panleukopenia zwana inaczej tyfusem kocim, to bardzo zaraźliwa choroba. Znana od dziesięcioleci jest jedną z głównych przyczyn padnięć kotów nieszczepionych. Objawia się ostrym zapaleniem przewodu pokarmowego. Choroba ta atakuje również norki, jenoty i lisy niebieskie.

Przyczyny
Panleukopenię wywołuje parwowirus kotów (FPV). Wirus ten jest niestety bardzo odporny na działanie czynników środowiska zewnętrznego. Zakaźność zachowuje do roku czasu i jest odporny na większość środków dezynfekcyjnych (wrażliwy min. na podchloryn sodu).
Nosicielami zarazka są głównie chore koty. Wirus jest obecny w kale, ślinie, wymiocinach, moczu i we krwi. Koty zarażają się drogą bezpośrednią, pokarmową lub poprzez kontakt z przedmiotami skażonymi (miski, kuwety, klatki, legowiska). Może również dojść do zakażenia śródmacicznego. Na panleukopenię chorują koty w każdym wieku, choć najczęściej pomiędzy 6 tygodniem, a 4 miesiącem życia.

Objawy i przebieg choroby
Panleukopenia objawia się początkowo gorączką, apatią, niechęcią do picia i brakiem apetytu. Kot niechętnie się porusza co jest wywołane bolesnością brzucha. Sierść staje się nastroszona i matowa - efekt zaniedbania toalety. Dochodzi do wypadnięcia trzeciej powieki, jest to już oznaka bardzo złego stanu ogólnego kota. Zwierzę prawie nie oddaje moczu. Jeśli kocię nie padnie w ciągu 2-3 dni, najczęściej pojawia się biegunka, prowadząca do jeszcze większego odwodnienia. Temperatura ciała się obniża. Śmiertelność kociąt w ciągu 3-5 dni dochodzi do 75%.
U kociąt które przeżyły, powrót do zdrowia jest powolny i trwa do kilku tygodni. W tym czasie ich ogólna odporność jest bardzo słaba i są podatne na wszelkie choroby. Panleukopenia może też mieć przebieg nadostry i wówczas kocięta padają nagle bez wyraźnych objawów chorobowych. U kotów dorosłych choroba najczęściej przebiega łagodnie.
Panleukopenia u kotek ciężarnych we wczesnym stadium powoduje resorbcję płodów (ciąża obumiera i wchłania się bądź jest wydalana). W zaawansowanej ciąży sporadycznie dochodzi do poronień. Najczęściej jednak kocięta są zarażone przez matkę. Mają one uszkodzony móżdżek, co objawia się niezbornością ruchową i innymi problemami neurologicznymi. Dostrzec można to w chwili gdy maluchy zaczynają chodzić, ale najczęściej nieźle sobie z tymi problemami w życiu radzą.

Leczenie
W przypadku wczesnego wykrycia panleukopenii można podać kotu surowicę. W rzeczywistości jest ona rozpoznawana najczęściej w stanie zaawansowanym.
Leczenie tej choroby polega na podawaniu antybiotyków. Konieczne jest nawodnienie kota - przy utrzymujących się wymiotach - dożylne. Przy przedłużającej się głodówce, w ten sam sposób, trzeba kota odżywiać. Podaje się leki przeciwwymiotne, witaminy i leki na pobudzenie apetytu. Kiedy kot zaczyna jeść podajemy mu niewielkie ilości półpłynnego pokarmu z ryżu i rozdrobnionego kurczaka lub białego sera.
Panleukopenię można potwierdzić badaniem krwi.

Profilaktyka
Aby zabezpieczyć kota przed tą groźną chorobą, należy go zaszczepić. Szczepionki przeciwko panleukopenii są bardzo skuteczne. Jest ich kilka rodzai. Pozwala to na szczepienie zarówno kotek ciężarnych, jak i kociąt w wyjątkowych sytuacjach, już od 4 tygodnia życia. Potomstwo matek odpornych na panleukopenię (szczepionych bądź po przechorowaniu) zachowuje odporność przez około 6-10 tygodni. Najczęściej szczepimy koty w wieku 8-12 tygodni, następnie 12-14 tygodni. Kolejne szczepienie wykonujemy po roku czasu i powtarzamy je co 2-3 lata.
W przypadku stwierdzenia panleukopenii w hodowli wskazane jest podanie surowicy wszystkim kotom, a następnie doszczepienie ich. Należy też odkazić pomieszczenia, legowiska, miski, kuwety. Do odkażonej hodowli, nowego kota można wprowadzić dopiero w dwa tygodnie po zaszczepieniu. Należy szczepić zwierzęta zdrowe i odrobaczone.

Zagrożenie dla ludzi
Panleukopenia nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Strona główna