Zakażenie herpeswirusem psów typu 1

Jest to bardzo groźna, śmiertelna przede wszystkim dla szczeniąt, choroba. Chorują na nią również psy dorosłe i inne psowate.

Przyczyny
Chorobę wywołuje herpeswirus psów typu 1 (CHV-1). Psy wydalają zarazek wraz z wydzieliną z pochwy, nosa i gardła, przez ok. 2-3 tygodnie. Jest on stosunkowo nieodporny na działanie czynników środowiska zewnętrznego, wrażliwy na wysoką temperaturę (ginie już w temperaturze 39°C) i powszechnie stosowane środki dezynfekcyjne. Zwierzęta zarażają się w wyniku kontaktu bezpośredniego, szczenięta - od matki podczas porodu, poprzez kontakt z wydzieliną z dróg rodnych. Później infekcja szerzy się wśród miotu w obrębie gniazda. Możliwe jest też zakażenie śródmaciczne i podczas krycia. Najbardziej narażone na zakażenie są suki w ostatnich trzech tygodniach ciąży i szczeniaki w pierwszych trzech tygodniach życia. Dorosłe psy mogą być bezobjawowymi nosicielami wirusa przez całe życie.

Objawy i przebieg choroby
Szczenięta, które są zarażone herpeswirusem psów typ 1, w wieku do 2-3 tygodni przestają ssać, są otępiałe, mają podwyższoną temperaturę, przez cały czas piszczą. Wzięte na ręce zdradzają objawy bolesności brzucha. Oddają luźny zielono-żółty kał, niekiedy z domieszką krwi, czasem wymiotują. Mogą mieć wysypkę w okolicy pachwin i wypływ z nosa. Na skórze widoczne są wybroczyny. Pojawiają się objawy neurologiczne m.in. w postaci ruchów wiosłowych łap. Choroba ma przebieg gwałtowny i większość maluchów pada w przeciągu 1-2 dni. Te które przeżyły mogą mieć uszkodzenia móżdżku, siatkówki, płuc i nerek. Najbardziej narażone na gwałtowny przebieg choroby są noworodki zaniedbane przez matkę, niedogrzane. Szczenięta starsze niż 4 tygodnie i zwierzęta dorosłe, nie ciężarne, w wyniku zakażenia herpeswirusem psów przechodzą miejscową infekcję dróg oddechowych lub rodnych. Jest ona najczęściej bezobjawowa. Czasami mogą wystąpić miejscowe zmiany w obrębie układu rozrodczego zarówno u psów jak i suk. Ustępują one samoistnie. Choroba ta jest groźna dla suk w ostatnich trzech tygodniach ciąży. W jej wyniku, suka może ronić, przedwcześnie urodzić lub może dojść do mumifikacji płodów.

Leczenie
Herpeswirusa psów nie da się leczyć objawowo. Chore noworodki mają więc niewielkie szanse na przeżycie infekcji. Można szczeniaki ogrzać, nawadniać, dokarmiać sondą ale ze względu na gwałtowny przebieg choroby nie zwiększa to szans maluchów.

Profilaktyka
Nie ma szczepionek przeciwko herpeswirusowi psów typ 1. Jedyną profilaktyką może być zapewnienie noworodkom dobrych warunków, a przede wszystkim ciepła. Wystarczy aby suka dobrze ogrzała szczeniaki, gdyż wirus ginie w temperaturze 39°C.
Suka która jest bezobjawowym nosicielem wirusa CHV-1 przekazuje szczeniętom przeciwciała, które powodują, że w wypadku zarażenia maluchy przechodzą infekcję bezobjawowo. Pierwsze zakażenie ciężarnej suki jest groźne dla jej szczeniąt. Natomiast kolejne mioty są już zabezpieczone przed chorobą i zazwyczaj odchowują się bez problemów.

Zagrożenie dla ludzi
Herpeswirus psów typu 1 nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Strona główna