Nosówka

Nosówka to choroba psów (także fretek), bardzo zaraźliwa i niestety często śmiertelna. Jej następstwem są powikłania w obrębie układu oddechowego, pokarmowego, skóry i neurologiczne.

Przyczyny
Chorobę tę wywołuje wirus nosówki. Jest on na szczęście dość wrażliwy na działanie czynników środowiska zewnętrznego. W temperaturze pokojowej ginie w przeciągu 2 godzin. Podstawowym rezerwuarem zarazka nosówki jest pies. Wydala go od 8 tygodnia po zakażeniu, przez kilka tygodni. Najwięcej wirusa jest w wydzielinie z nosa, worków spojówkowych, w ślinie oraz moczu. Do zakażenia się nosówką może dojść poprzez kontakt bezpośredni, drogą kropelkową lub pokarmową. Ale można też zarazek przynieść do domu na butach, rękach, ubraniu. Na chorobę tę zapadają najczęściej szczenięta w wieku 3-6 miesięcy, rzadziej psy roczne, dwuletnie, sporadycznie - starsze.

Objawy i przebieg choroby
Przebieg nosówki zależy od szczepu zarazka, wieku zwierzęcia, stanu jego odporności i charakteru wtórnych infekcji. W efekcie może mieć ona postać bezobjawową, bądź różne formy pośrednie, aż do ciężkiej choroby z dużą śmiertelnością. Rozróżniamy dwa podstawowe rodzaje nosówki: nieżytową i nerwową. Nosówka nieżytowa zaczyna się krótkotrwałym wzrostem temperatury ciała psa, pogorszeniem apetytu i samopoczucia, nieznacznym zapaleniem spojówek lub biegunką. Następnie temperatura spada, by po 2-7 dniach ponownie wzrosnąć. Pies traci dobre samopoczucie i jest smutny. Nasilają się objawy choroby. Następuje wypływ z worków spojówkowych i z nosa, zwierzę nie je i wykazuje objawy zapalenia gardła bądź migdałków. Ciężarne suki mogą ronić. Nosówka nieżytowa może mieć różne, niekiedy nakładające się na siebie postacie:

Postać nerwowa nosówki występuje samodzielnie bądź po ustąpieniu objawów nosówki nieżytowej. U psa pojawiają się zaburzenia neurologiczne polegające na różnego rodzaju niedowładach i porażeniach (chwiejność zadu przy chodzeniu). Doprowadzają one do nietrzymania moczu i kału. Następstwem tej nosówki może być padaczka. Śmiertelność w wyniku tej choroby jest stosunkowo wysoka, szczególnie gdy przybiera ona postać neurologiczną.

Leczenie
Jeśli wiemy że nasz pies zetknął się z innym chorym na nosówkę, możemy podać mu surowicę która zapobiegnie chorobie. W momencie pojawienia się objawów choroby na takie działanie jest już za późno. Leczenie polega na przeciwdziałaniu wtórnym infekcjom, łagodzeniu objawów choroby i podtrzymywaniu sił psa. Podaje się antybiotyki. Usuwa się wysięk z okolic nosa, oczu oraz podaje się maści i krople. W przypadku odwodnienia konieczne jest nawodnienie. Wskazane jest podawanie skoncentrowanych karm dietetycznych, tak by przy niewielkiej ilości pokarmu pies dostawał dużo składników odżywczych. Przy nosówce neurologicznej stosuje się leki przeciwdrgawkowe, poprawiające ukrwienie mózgu i witaminy z grupy B przyspieszające regenerację układu nerwowego.

Profilaktyka
Jedynym sposobem na uchronienie psa przed nosówką jest zaszczepienie go przeciwko tej chorobie. Zwykle podajemy szczepionkę skojarzoną czyli taką, która zabezpiecza psa również przed innymi chorobami. Najlepiej jest szczepić szczenięta w 6, 9 i 12 tygodniu życia. Po upływie około roku powinno się psa doszczepić. Natomiast dorosłe psy powinny być doszczepiane co 3 lata. Potomstwo suk odpornych jest chronione przez 6-12 tygodni, przez przeciwciała otrzymane od matki. Odporność szczeniąt spada w momencie stresu (oddzielenie od matki, i rodzeństwa, zmiana środowiska, zmiana żywienia). W tym okresie również szczepienie z tych samym powodów może nie przynieść oczekiwanych rezultatów. Należy szczepić zwierzęta zdrowe i odrobaczone. Zazwyczaj koszt leczenia nosówki jest dużo większy niż cena szczepień, a ponadto często terapia nie odnosi skutku. Warto więc nie oszczędzać na szczepieniach ulubieńca.

Zagrożenie dla ludzi
Nosówka psów nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Strona główna