Choroba Rubartha psów

Choroba ta zwana jest inaczej zakaźnym zapaleniem wątroby psów. Znana od wielu dziesięcioleci, atakuje psowate (lisy, skunksy, wilki, kojoty). Jest to choroba uleczalna, ale w niektórych przypadkach może być śmiertelna.

Przyczyny
Chorobę Rubartha wywołuje adenowirus psów typu 1. Źródłem zakażenia są psy. Wirus wydalany jest przez zarażone zwierzęta wraz z moczem, śliną i kałem, przez pierwsze dwa tygodnie infekcji. Później do roku czasu - wraz z moczem. Zarazek choroby Rubartha jest dość odporny na działanie czynników środowiska zewnętrznego. W temperaturze pokojowej zachowuje zakaźność przez kilka tygodni. Nie jest odporny na wysokie temperatury, detergenty i promienie słoneczne.
Psy zarażają się poprzez bezpośredni kontakt ze śliną, kałem lub moczem zarażonego zwierzęcia. Szczenięta mogą się zarazić poprzez kontakt z zanieczyszczonym obuwiem właściciela. Najczęściej chorują psy w pierwszym roku życia. Szczenięta szczepionych suk otrzymują przeciwciała od matki i są przez jakiś czas odporne na tę chorobę. Przebycie choroby Rubartha uodparnia zwierzę najprawdopodobniej na całe życie.

Objawy i przebieg choroby
Po 4-9 dniach od zarażenia, u psa pojawia się wysoka gorączka (ok. 40°C). Po dwóch dniach temperatura wraca do normy i po jakimś czasie ponownie nawraca gorączka. Pies staje się apatyczny, przestaje jeść, bardzo dużo pije, powiększają się i zaczerwieniają migdałki. Zwierzę traci chęć do ruszania się, co jest spowodowane bolesnością wątroby, dostaje biegunki i zaczyna wymiotować. Czasem występuje zapalenie spojówek, światłowstręt. Mogą się pojawić wybroczyny na błonach śluzowych i słabo owłosionych miejscach na ciele. W wyniku infekcji, suki mogą ronić. Po wyzdrowieniu, u około 1/5 zwierząt występuje zmętnienie rogówki.
Choroba Rubartha może przebiegać w bardzo różny sposób. Może być to łagodna niedyspozycja, z 1-2-dniową gorączką, czasami nawet nie rozpoznana jako choroba. Przy ciężkim zachorowaniu pies po kilku dniach gorączki umiera. Przy przebiegu nadostrym śmierć następuje w ciągu kilku godzin.
Powikłaniem choroby Rubartha może być tzw. "niebieskie oko" (białko w oku staje się błękitne).
Śmiertelność u psów dorosłych wynosi do 50%, a u szczeniąt jest wyższa. W połączeniu z wirusem nosówki jest wręcz bardzo wysoka.

Leczenie
W przypadku wczesnego rozpoznania choroby, podaje się surowicę. Przy bardziej zaawansowanej chorobie wprowadza się psu ścisłą głodówkę (ułatwia to regenerację chorych narządów) i jednocześnie nawadnia się zwierzę. Podaje się środki przeciwbólowe i antybiotyki, które zapobiegają wtórnym zakażeniom bakteryjnym. Następnie stosuje się dietę osłaniającą wątrobę: kasza, ryż, pieczywo, chudy biały ser, niewielkie ilości oleju roślinnego lub gotowe niskobiałkowe karmy lecznicze. Zmętnienia rogówki się nie leczy. Najczęściej ustępuje samoistnie po 1-2 tygodniach.

Profilaktyka
Aby zabezpieczyć psa przed chorobą Rubartha należy zaszczepić go na tę chorobę. Zwykle podajemy szczepionkę skojarzoną czyli taką która zabezpiecza psa również przed innymi chorobami. Najlepiej jest szczepić szczenięta w 6, 9 i 12 tygodniu życia. Po upływie około roku powinno się psa doszczepić. Natomiast dorosłe psy powinny być doszczepiane co 3 lata. Należy szczepić zwierzęta zdrowe i odrobaczone.

Zagrożenie dla ludzi
Choroba Rubartha nie stanowi zagrożenia dla człowieka.

Strona główna