Jak rozpoznać objawy choroby zwierzęcia
i co wtedy należy robić?

Zdrowy pies, niezależnie od swego temperamentu, jest aktywny, ma dobry apetyt, lśniącą sierść i wyraziste oczy. Pies, zwierzę stadne, żyjące w ludzkiej rodzinie, traktuje ją jako sforę swych pobratymców. Dlatego w czasie choroby instynktownie stara się nie okazywać słabości z obawy przed utratą pozycji lub wykluczeniem ze "stada".

Kiedy opiekunowie zauważą zmiany w wyglądzie pupila powinni zgłosić się do lekarza weterynarii i dokładnie opisać dolegliwości zwierzęcia. Należy pamiętać, że łatwiej leczy się choroby w stadium początkowym. Zbyt późna reakcja opiekuna może wydłużyć okres leczenia, utrudnić je lub spowodować nieodwracalne zmiany w organizmie zwierzęcia.


Podstawowe objawy chorób

Biegunka - wodnisty, śluzowaty, podbarwiony krwią stolec zwierzęcia bywa często spowodowany infekcją jelit, pasożytami, nieodpowiednim pokarmem (śnieg, jedzenie z lodówki). Zaburzenia równowagi biologicznej w jelitach prowadzą do zapalenia błony śluzowej. Biegunka odwadnia organizm, a towarzyszące jej wymioty są bardzo niebezpieczne dla zwierzęcia.

Wymioty - występujące rzadko nie są objawem choroby. Zdarzają się psu, który zbyt szybko i za dużo zjadł. Częste wymioty mogą być spowodowane chorobą zakaźną, zatruciem, połknięciem ciała obcego. Jeśli wymioty występują wraz z biegunką muszą być intensywnie i fachowo leczone.

Gorączka - gorączkujące zwierzę jest osowiałe, osłabione, nie ma apetytu, czasem ma suchy i gorący nos. Normalna temp. zwierzęcia to 38°C do 38,5°C, podwyższona (stan podgorączkowy) 39°C-39,5°C pomaga zwalczyć infekcję. wyższa niż 39,5°C to gorączka (powyżej 41,7°C to stan agonalny), która jest groźna dla naszego pupila i koniecznie trzeba ją leczyć. Temperatura poniżej 37,5°C to objaw hypotermii, również wymaga konsultacji lekarskiej.

"Saneczkowanie" - oznacza świąd okolicy odbytu. Występuje przy obstrukcji, zarobaczeniu, alergii, zapaleniu gruczołów przyodbytowych, utkwieniu ciała obcego. Zwierzę cierpiące na tę dolegliwość często wygryza sierść przy nasadzie ogona. Konieczna wizyta u lekarza weterynarii.

Potrząsanie głową - "trzepanie uszami" świadczy o zapaleniu ucha na tle alergicznym, infekcyjnym (bakteryjnym lub grzybicznym), zapchaniem ucha woskowiną chorobową lub utkwieniem w przewodzie ciała obcego (np. źdźbło trawy). W tym przypadku konieczna jest fachowa konsultacja i leczenie weterynaryjne. Czasem połączone z badaniami weterynaryjnymi.

Kulawizna - może być skutkiem stłuczenia kończyny, zwichnięcia, stanu zapalnego lub uszkodzeniem stawu, powierzchni stawowej również zranienia, zerwania ścięgna, złamania kości, urazu a także zwyrodnienia kręgosłupa, zmianami stawowymi np. reumatyzm, paraliż. Wymagana jest konsultacja lekarska.

Kaszel i kichanie - mogą być objawami przeziębienia, zapalenia gardła i krtani, alergii (pyłki kwiatowe, środki chemiczne), obecności ciała obcego w części nosowo-gardłowej.

Surowiczne lub ropne łzawienie oraz zaczerwienienie oczu - mogą być spowodowane uszkodzeniem rogówki (np. po zadrapaniu pazurem), infekcją (wirusową, bakteryjną, grzybiczną) oka lub całego organizmu zwierzęcia, obecnością obcego ciała, alergią na pyłki lub środki chemiczne. Czasem łzawienie może być wywołane wadą budowy i kształtem powiek.

Dyszenie i trudności z oddychaniem - jeśli nie są skutkiem dużego wysiłku fizycznego zwierzęcia, mogą być objawem niewydolności serca, infekcji płuc. Konieczność konsultacji weterynaryjnej.

Guzy (guzy sutków) - obrzmienia podskórne i śródskórne, często są to formujące się łagodne lub złośliwe nowotwory, ropnie, kaszaki. Konieczna wizyta u lekarza.

Drapanie się i wygryzanie - występuje na skutek alergii skórnej (np. ukąszenia owadów), pokarmowej, egzemy, zakażenia skóry bakterią lub grzybem. Najkorzystniejsza dla zwierzęcia jest stała opieka lekarza weterynarii, który zna naszego pupila i może łatwiej przyjąć właściwy tryb kuracji.

Utkwienie kości pomiędzy zębami - czasami pomiędzy zębami może utkwić kawałek kości lub patyka. Pies trze pyskiem o przedmioty, mlaszcze, drapie pysk czasem nawet wykonuje przewroty przez głowę. Ciało obce można spróbować wyjąć samemu ale ostrożnie, aby nie pokaleczyć psa lub siebie. Niekiedy kości wbijają się tak głęboko, że pomóc może tylko lekarz.

Brzydki zapach z pyska - w większości wypadków jest spowodowany obecnością kamienia nazębnego. Pod kamieniem namnażają się bakterie, następuje zapalenie dziąseł w miejscu zetknięcia kamienia i dziąseł. Docelowo kamień powoduje odsłonięcie korzeni zębów i ich wypadanie. Pomóc może tylko usunięcie kamienia nazębnego w gabinecie lekarskim. Zabieg ze względu na bezpieczeństwo jest wykonywany w premedykacji (wstępnym znieczuleniu) lub narkozie. Regularne czyszczenie zębów specjalną pastą dla zwierząt, spowalnia powtórne osadzanie kamienia, ale go nie wyeliminuje. W skrajnych wypadkach zwierzę mające duży kamień nazębny, poprzez czyszczenie sierści, przenosi nieprzyjemny zapach na całe ciało i staje się nieprzyjemne dla domowników i otoczenia. Więcej na ten temat na stronach: "Choroba przyzębia u psów ", "Choroba przyzębia u kotów", "Przewlekłe zapalenie jamy ustnej u kotów".

We wszystkich wyżej wymienionych przypadkach wskazane są wizyty w lecznicy weterynaryjnej, gdzie lekarz dysponuje odpowiednim sprzętem laboratoryjnym, dużym asortymentem leków. Zwierzę jest wtedy bardziej zdyscyplinowane, "onieśmielone" i łatwiej poddaje się badaniom. Nie wskazane jest podawanie naszemu pupilowi leków bez porozumienia z lekarzem (leki dobrze tolerowane przez ludzi często są niebezpieczne dla psa czy kota). Obserwujemy zachowanie naszych pupilów, aby precyzyjnie przedstawić lekarzowi objawy choroby i okoliczności jej powstania.

Strona główna